statafels-kees-de-jager-column

Uitzicht van een rolstoeler bij Statafels

Gewoon mee kunnen doen zit ook in kleine dingen. Met een knipoog attendeer ik u op één daarvan. Er is een trend om bij bijeenkomsten uitsluitend statafels te plaatsen. Dat zijn ondingen voor rolstoelers.

Meer begrip voor onzichtbare ziekten

Het wordt opeens oorverdovend stil in de wachtkamer.

Mensen met een onzichtbare ziekte (lichamelijk of psychisch) hebben het extra moeilijk.
Denk aan depressie, vermoeidheidssyndroom, fibromyalgie, enz.
Laten we begrip hebben voor hun onzichtbare spoken.

Ik kom uit de kast: Ik ben Handisueel.

Na 10 jaar tegenwerken en uitstellen, heeft de Tweede Kamer eindelijk besloten om het VN Verdrag voor de Rechten van Gehandicapten uit te gaan voeren.
Toegankelijkheid wordt de norm. ‘Ontoegankelijkheid’ moet uitzondering worden.

Beste vluchteling, even een briefje voor u

Beste vluchteling, er zijn in Nederland een heleboel politieke partijen. Twee hebben het woord ‘Vrijheid’ in hun naam. Allebei hebben ze maniertjes om u te misleiden. De ene maakt handig gebruik van uw angst, de andere lacht en babbelt alle problemen weg. Laat u niets wijsmaken.

De keukentafel en de voorlichting

De voorlichting
Het team van PR bureau L G & P (Listig, Geklets & Partners) zat bij elkaar voor een happy hour. De campagne die ze voor het Rijk gemaakt hadden over de veranderingen in de zorg, leverde bakken met geld op. De opdracht was om te communiceren dat de burgers deze veranderingen zèlf wilden.

De terreur van sportende gehandicapten

De terreur van sportende gehandicapten

Zijn benen bungelden wat slapjes, maar zijn armen als boomstammen maaiden wild in het rond. ‘Hoi, ik ben Ruud de Rugby Roller’ bulderde zijn kale kop. ‘Wat sta je daar passief in je karretje joh… Doe effe mee met rolstoelrugby.’
‘Nee sorry’ zei ik, ‘ik krijg inwendige bloedingen door grote inspanning en vallen.’

DIGITALISERING VAN DE ZORG

DIGITALISERING VAN DE ZORG

Het is nodig om stil te staan bij de ethische- en maatschappelijke consequenties van de digitalisering van de zorg. De technische mogelijkheden nemen razendsnel toe. De kosten van de zorg helaas ook. Efficiënter werken kan kosten besparen, maar vooral de systemen en de manier van denken (zowel bij de zorgvragers als bij de aanbieders) zullen moeten veranderen.

Gehandicapten hebben toch niks te doen, tijd zat.

Gehandicapten hebben toch niks te doen, tijd zat.

Samen met mijn freelancewerk (20 uur per week), mijn vrijwilligerswerk (10 uur per week) en het werk rond mijn chronische ziekte (11,5 uur per week) kom ik in totaal op 41,5 uur per week. Hoezo ‘tijd zat?’
Ik ben géén uitzondering. Veel gehandicapten zullen zich in dit verhaal herkennen.
Zet ‘m op, bikkels! Maar vooral: Zet ‘m op overheid! Maak het beter, simpeler, en daardoor óók goedkoper!

Krijgen we mantelzorgers van vijf jaar oud?

Krijgen we mantelzorgers van vijf jaar oud?

In een WMO protocol voor gemeenten, las ik de richtlijnen om huishoudelijke hulp te kunnen krijgen. Ik citeer: ‘Van kinderen vanaf vijf jaar wordt verwacht dat zij taken kunnen verrichten zoals licht huishoudelijk werk, boodschappen doen, etc.’ Dit is kennelijk opgesteld door mensen met weinig kennis van kinderen en een huishouden.

ROLSTOELERS ONDER ELKAAR: TUIG!

ROLSTOELERS ONDER ELKAAR: TUIG!

Breeduit geparkeerd zit ze daar, de doorgang voor mij blokkerend. Ze trekt een gezicht van ‘ik heb hier recht op.’ Dat denken veel rolstoelers namelijk.
‘Wilt u even opzij rijden, zodat ik er langs kan’ vraag ik vriendelijk.
Daar heeft Dwarse Dien geen trek in. ‘Nee, ik zit hier best.’
‘Ik moet er alleen even langs, dan zit ik óók best’ antwoord ik geprikkeld.