Een knuffel..of mag een handdruk ook?

Een handdruk… of mag een knuffel ook?

De laatste jaren zijn er verschrikkelijke dingen uitgekomen over seksueel misbruik door geestelijken en hulpverleners. Ze misbruikten hun positie voor hun verknipte gevoelens. Macht en afhankelijkheid maken dat gemakkelijker. Er is nog veel verborgen leed.

Gedragsregels

Ook in de zorg zijn foute dingen gebeurd. Daarom zijn de gedragsregels bijgesteld. Normbesef en professionaliteit moeten echter vanzelfsprekend zijn. Een innerlijk stemmetje hoort te zeggen: ‘dit kan niet.’  Volgens de Inspectie voor de Gezondheidszorg is alleen een handdruk toegestaan. Later werd dat  versoepeld: een troostend gebaar moet kunnen, mits het past in professioneel contact. Dreigt nu het gevaar dat dingen doorslaan, dat we te krampachtig worden? Geen misverstand, seks kan niet. Maar een arm om iemand heen, of een troostende knuffel, kan toch wel? Het blijft een moeilijk gebied. Ik geef u wat voorbeelden.

Ontluikend geluk torpederen?

In de 70-er jaren lag ik in een revalidatie-instelling. Naast me lag een jongeman met een dwarslaesie. Een verpleegster en hij werden verliefd op elkaar. De directie liet het gaan, vertrouwend dat ze het niet te gek zouden maken. Dat deden ze inderdaad niet. Later trouwden ze. Had men hun ontluikende geluk moeten torpederen door de verpleegster over te plaatsen?

Koud washandje

Als je als jongeman in de 60-er jaren opgewonden werd tijdens een wasbeurt (zonder bijgedachte, gewoon een lichamelijke reactie), hield de verpleegkundige er een ijskoud washandje tegenaan. Dat had ze zo geleerd. Twintig jaar later werden langdurig zieke patiënten met een ernstige functiebeperking aan hun armen  –vrijwillig en in het geheim- af en toe ‘een handje geholpen.’ Hoge uitzondering, maar het gebeurde.

Kan dat? Nee he?

Erkenning

Als ik ondanks pijn toch doorzet bij mijn fysiotherapeute, slaat ze na afloop even een arm om me heen. Ik ervaar dat als een motiverende erkenning voor mijn inzet. Kan dit? Natuurlijk wel!

Diverse hoogleraren Zorgethiek wijzen er op dat juist die aai over de bol, of iemand even vasthouden, gevoelens van eenzaamheid en angst kunnen wegnemen. Zij schreven: ‘Het feit dat contact kan leiden tot seksueel misbruik, mag nooit leiden tot het verbieden van èlk contact. Daarmee laat je mensen in de steek.’

Maar waar ligt de grens? Wat vindt u?

4 antwoorden
  1. Randolf zegt:

    Persoonlijk vind ik dat persoonlijk contact heel belangrijk, die knuffel of omhelzing is ook de manier waarop ik mijn dankbaarheid en genegenheid kan tonen!

    Natuurlijk wordt dat wel eens verkeerd opgevat, ‘straks komt je vrouw binnen is zo’n veelgehoorde…’ Dat mag toch niet uit hoeven maken, als je dingen gaat verbergen ben je fout bezig!

  2. Mirjam Don zegt:

    Toen ik 20 was (bijna 40 jaar geleden!) had ik een kennis die in een kindertehuis werkte. Soms kroop een huilend kind ‘s nachts bij hem in bed. Bij papa en mama kan dat, bij verzorgers niet. Hij werd ontslagen. Of er echt iets gebeurd was durf ik niet te zeggen.

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *